Kardinge Run

Gister met de leukste Loopgroep van Grunn de #kardingerun gelopen, 8km rennen vol hindernissen.

Jacqueline was mijn fantastische buddy deze hele 8km, verbonden met de reddingslijn. Diepe buiging dat je het aandurfde!

Na de meeting om 11.30 uur bij Steenboksport, het groeten en even kletsen begon t voor mij al. Mijn hoortoestellen en dus communicatiemiddel met de groep bleven achter in het gebouw. Samen liepen we naar Kardinge toe. Hier begonnen voor ons de hindernissen voor de wedstrijd al, drempels, ijzerentrappen en een megagrote lichtovergang, waardoor ik tijdelijk blind was.

Toen was het tijd voor de warming-up. Met de groep samen opwarmen, jumping jacks, squats, lunges, rekken en strekken. En dan eindelijk, gaan!!!!
Verbonden aan een lintje vertrokken we vanuit de schaatsbaan naar buiten. De lichtovergang was groot, en na 20seconden zag ik weer iets, ondertussen doorrennen naar hindernis 1. 3 Modderheuvels gecombineerd met waterbakken, nice. Vanaf hier is de chroom om vies te worden definitief afgeschud. De heuvels komen we soepel over, naast me hoor ik zacht, ‘compleet’ en het lijntje staat weer strak, lopen door het gras naar de heuvel over de ringweg, we gaan om Kardingeschaatsbaan heen dus rechtsaf de stoep op. Beneden bij het transferium aangekomen steken we de busbaan over en rennen door het gras richting kartbaan, stoeprandjes, Jacqueline geeft het perfect aan door tempo in te houden, mijn hand te pakken en door omhoog of omlaag te bewegen aan te geven of ik omhoog of omlaag ga. Dit gaat goed, naast de kartbaan zie ik ineens twee paar voeten door de lucht vliegen, na scannen kom ik erachter dat deze van Willem waren, blijkbaar heeft hij nog veel energie over 😉.

We gaan een bocht naar links om en lopen recht op strobalen af en een container. Overmoedig ga ik voor mijn buddy aan omhoog, krijg een gehandschoende hand van een van de groepsgenoten, dat is maar goed ook! Want ik verstap me lelijk, er blijkt een gat tussen de strobaal en de container waar ik met mijn rechterbeen in zak. Door de arm van de groepsgenoot komt het goed, teamwork! Iemand van de crew spreekt tegen me zie ik, maar ik versta er niets van, zie alleen de lippen bewegen. Dus zeg nog snel ik versta je niet en ga dan door, achterkant eraf. En als groep verzamelen. Door het gras rennen we om de kartbaan heen, aan de andere kant is obstakel 6 (catwalk) al, een grote bak gevuld met lege autobanden, lint om mijn pols, rand vastgrijpen en gaan. Voor ik t weet ben ik er al door. Lint weer los, vast aan Jacqueline en op t fietspad verzamelen. Hindernis 7 een hekje gaan we omheen. Jacqueline zegt in mijn oren er komen er nog genoeg, deze slaan we over. Linksaf de kardingebult op, eerst stijgend, dan dalend. Smal pad waar we net wel net niet naast elkaar passen. Na de bocht een stukje onverhard en nat, dus glad omhoog. Hier verstap ik me even, maar na een handje van groepsgenoten kom ik boven. Dan sta ik ineens uit het niets voor een megatrap (obstakel 8) met kleine treden. Deze vind ik met mijn kokertje doodeng! Ik geef het aan aan Jacqueline. Deze nemen we wandelend, ik ben echt als de dood me te verstappen. Rechts word ik ingehaald, dan zijn we eindelijk bovenaan de trap! T pad weer volgend gaan we heel stijl omhoog, even zet ik aan, maar blijkbaar zit de adrenaline hoog in mijn longen, ik verkramp en red het niet rennend omhoog. In mijn blik zie ik ineens een bekend gezicht, Marijke met een grote glimlach en een duim omhoog bovenop de bult. Als de groep compleet is gaan we naar beneden via het trailpad. Dit gaat goed! Jacqueline begeleid super, zet me steeds daar waar het het veiligste loopt. Daar staan op de hoek mijn mannen met tandem en fiets te kijken en te filmen. Ze volgen ons vanaf hier langs bijna alle obstakels.

Beneden aangekomen zijn staan we voor grofvuil bakken waar we door moeten (hindernis 9). T gaat goed! Over een loopplank naar de pitch en putt, hier drinken we snel een bekertje water, daarna al tijd voor hindernis 10 en 11 crossing water en run!. Een flink stuk door hoog gras rennen, op de grote foto zie je mooi hoe we samenwerken. Even later verstap ik me en ga door mijn rechter enkel, wel wat gevoelig, maar ik denk we gaan door! Dan door 2 sloten heen. De galante heren staan aan de andere kant (bij de voetbalvelden van GVAV) met handen klaar om te helpen. We gaan langs de sloten het nichtje om, stukje rennen en dan komen we bij een houten brug in het water. Oei, deze vind ik eng. Door middel van liplezen en trillingen kan ik verstaan wat Jacqueline zegt. We moeten hier achter elkaar aan, 1 tegelijk, eroverheen rennen. Verstand op nul en gaan maar…. voor ik het weet hebben twee sterke mannenhanden me beet en trekken me al op de kant! Het is gelukt!!!!

Dan rennen we over het fietspad naar de volgende overgang, een loopbrug en dan staan we midden in het weiland waar normaal koeien lopen. Een stukje rennen en dan komen we aan bij het volgende obstakel, kruipen door het gras onder doeken en een houten bouwwerken door. Het is hoog genoeg om op ellebogen en knieën te gaan gelukkig 😁. Omhoog krabbelen en de groep loopt door naar een houten muur. Hier moeten we overheen (wall-E, obstakel 14). Deze is 1,5m hoog, met een voetje van de heren gaan we allen makkelijk eroverheen. Stukje rennen en dan zien we het bordje met 5km rechtdoor, 8 & 16km linksaf. Slootje 3 om door te gaan. Weer staan de heren klaar ons een helpende hand te verlenen, prachtig wat een teamwork! Stukje door stinkend weiland rennen, glad van alle natte mensen die erover komen, door de volgende sloot, nog een weiland door en dan staan we voor de Monkey-bar! Deze is 6meter lang en de bedoeling door met je handen steeds vooruit te grijpen deze te passeren. Meerdere van onze groep kiezen het hazenpad en duiken direct al de sloot in. Jacqueline zegt, ik red het ook niet. Ik denk komt goed uit, ik kom denk ik in mijn hoofd tot de helft, maar mijn enkel is gevoelig, de bar hangt toch een flink stuk boven de sloot en ik besluit het er niet op te wagen en de enkel even rust te gunnen. Aan de andere kant kijken we toe hoe de bikkels van ons team het wagen, meerdere kajers halen de overkant! Als de groep compleet is rennen we naar de bocht voor een lekkere vieze teamfoto! Bochtje om en volgende schuine wand staat klaar, deze heeft geen touwen. We besluiten hem over te slaan en wachten op de kanjers die er wel over gaan.

Via het onverharde pad door het beijumerbos gaan we naar de volgende hindernis, de bridge over troubled water (nr 17, deze houten brug in het water is 12 meter lang. Ik word door Jacqueline met handen en voeten geinstrueerd hoe het moet. Vervolgens helpt ze me met een duiker op de brug, vanaf dat moment is het aan mij om te proberen rennend aan de overkant te komen, na een paar meter voel ik het al fout gaan, ik raak uit het midden en verlies de balans. Al zwemmend ga ik met een behulpzame teamgenoot verder, terwijl buddy Jacqueline de overkant wel half, chapeau!

Dan rennen we kletsnat door naar de waterhindernissen. Stukje zwemmen, over twee balken klimmen, nog stukje zwemmen en dan over een constructie met balken en ertussen een net. Gevolgd door naar de kant zwemmen. Leuke hindernis! Merk wel dat ik door het gebrek aan overzicht steeds bang ben tegen een van de groepsgenoten aan te schoppen en daarom voorzichtig de hindernissen neem. Met een stevige hand sta ik weer op de wal. Lintje weer delen en we rennen richting noorddijk, voor we noorddijk bereiken gaan we rechtsaf door het bos, de hele groep slaat de autobanden over. Ik zie ze praten en gebaren, maar het ontgaat me waarom we de keuze maken. Aan t eind van het onverharde pad slaan we rechtsaf, weer door een sloot, deze keer met grote opblaasbanden die aan elkaar vastgebonden zijn met touwen. Aantrekkend, kruipend kom ik erover. Aan de andere kant voel ik een stevige mannenhand mijn pols grijpen en ik lig weer in de sloot. Met na weer een handje sta ik op de kant midden in het weiland.
Aan t eind van het weiland staat een hek, hier klimmen we overheen en dan zijn we bij de boerderij, hier krijgen we drinken en een halve banaan.

Dan rennen we door het volgende weiland in. Hier lopen we tegen de hoogste hindernis aan. Een houten muur van 3M hoog, Jacqueline zegt ik heb hoogtevrees en sla hem over. Ik denk, deze wil ik echt proberen en zeg tegen haar, ik zie toch geen diepte, ik ga t proberen!
Even scannen hoe het makkelijkste boven te komen, er zitten kleine latjes op getimmerd, maar de eerste is op ongeveer 1 meter hoogte. Gerald is mijn redder en bied een helpende hand waardoor ik zijwaarts op de schuine rand kan stappen (met hulp van Jacqueline die helpt dat mijn voet stabiel staat) en daarna relatief makkelijk omhoog klim. Bovenop zit Willem die me helpt het latje onder me op 1meter lagere zien, onder Jacqueline die controleert of ik goed sta. Dan t laatste stuk naar beneden springen! Ik heb het met deze kanjers gedaan, ook zonder gehoor en met ontzettend weinig zicht kan het met deze hulptroepen!

Dan rennen we weer een stuk door het weiland en zien een zwarte schuine wand met touw. Jacqueline geeft weer aanwijzingen, met platte voeten tegen de wand, touw pakken en achterover leunen. Ik doe mijn best, kom zowaar glibberend boven, en dan op moment dat ik de handen wil pakken verliezen mijn voeten de grip, ik ben verloren, mijn benen glijden weer naar beneden, maar Jan en collega laten mijn armen niet los, Jacqueline helpt mijn benen en met vereende krachten krijgen ze me erover. Zelfs dan houd Jan me veilig vast tot hij zeker weet dat ik aan de andere kant veilig naar beneden kom.
Nadat ook Jacqueline over de wand heen is gaan we als groep naar de volgende sloot. Deze overgang vind ik spannender, twee ronde palen naast elkaar, zo moeten we overschuivelen. Ik vraag Jacqueline voor me te gaan zodat ik via haar schouders kan voelen hoe ik moet gaan, het is onmogelijk naar beneden te kijken waar ik mijn voeten neerzet, want dan verlies ik mijn evenwicht. Samen komen we makkelijk naar de overkant. Na weer een stuk hobbelend door het weiland en over een sloot te zijn gesprongen (oh wat was dit eng…! Maar ze gingen allemaal dus ik ook maar…). Rennen we op de touwbruggen af. We kiezen samen met meerdere teamgenoten voor de dubbele touwen. De touwen zijn op meerdere plekken vertikaal met andere touwen aan elkaar verbonden, het is dus zaak goed en zorgvuldig te voelen. Jacqueline laat me aan de kant het eerste touwknoop voelen, zodat ik weet wat ik ook alleen boven de sloot tegenkom. In de verte zie ik de mannen het bovenstetouw met hun armen wegduwen, ik probeer het uit alle macht na te doen en merk dat je zo beter balans kan vinden. Wanneer er iets verandert in de balans van de touwen doordat iemand op of afstapt, voel ik mezelf slingeren. En dan opeens ben ik aan de overkant. Hier wachten we weer samen tot de groep compleet is, Willem is de laatste, hij heeft voor het enkele touw gekozen!
Ik krijg van mijn lieve zoon Mike water aangeboden, ze hebben ons weer gevonden.

Samen gaan we richting Kardingeplas, onder de bomenrij door over het gras. Fietspad oversteken. Daar gaan we door sloot 1, daarna in sloot twee en moeten we onder een duiker door. Dat vind ik eng, ik denk even dat we onder water moeten, gelukkig hoeft dat niet en kan ik mijn hoofd boven water houden. Jacqueline houd me vast, in de duiker zie ik tijdelijk niets, trainer Jan heeft dat ook door en pakt mijn rechterhand. Samen komen we erdoor en klimmen weer uit de sloot. Nog een stuk rennen door het gras en over twee winterwalls (houten muurtjes) van 1,8m hoog waar ik met hulp van Gerald overheen kom, en een van 1,6m waar we allemaal zelfstandig overheen komen.

Dan steken we het fietspad over en komen op het strand van de Kardingeplas aan. Via een buis vol ribbels belanden we in het water, krabbelen eruit en rennen een stuk over het strand naar de volgende hindernis. Hier moeten we over een zandbult, dan door het water tijgeren onder houten balken door. Af en toe voel ik een hand tegen men lijf aan dat ik lager moet. En dan zijn we er. Door naar de rioolbuizen van beton, op handen en voeten kruipen we hierdoor. Via t strand, gras en busbaan komen we bij de laatste obstakel, eigenlijk container met glijbaan, maar deze is afgesloten. Via hooibalen gaan we de vijver in, klimmen aan de andere kant eruit en komen aan bij de finish!

I made it!

Onwijs bedankt Jacqueline en bikkels van loopgroep gRUNN dat jullie met het support, vertrouwen en enorm denken in mogelijkheden mij hebben geholpen vele angsten deze zondag te overwinnen. Jullie zijn kanjers en ik ben ontzettend dankbaar dat jullie mij zo accepteren

 

12.12.2017