Hardlopen is een activiteit die goed is voor tal van dingen. Goed voor je conditie, goed voor je lichamelijke gezondheid, en ga zo maar door. Wat is er leuker dan je hardloopkleding aan doen, je schoenen te strikken en de deur achter je dicht te trekken. Lekker naar buiten, de zon, de wind, regen en of sneeuw in. Oké, in de laatste twee gevallen moet je er even door heen bijten, maar dan is ook dat leuk, dat vind ik tenminste. Wat nu als je een ernstige visuele beperking hebt, kan je dat dan niet meer doen? Nou, ik dacht het van wel! Bij loopgroep gRunn is dat geen enkel probleem.

Hoe gaat dat dan in zijn werk.
Eigenlijk is dat betrekkelijk simpel. Ik en mijn loopmaatje hebben bv. een ingekort springtouwtje, ongeveer 50 cm, tussen ons in. Dit houden we beide vast aan een handvat.
Nicole, een hardloopster met een visuele en ook een auditieve beperking, heeft een stuk rekverband vast. Dit werkt net zo goed, misschien nog wel beter dan mijn touwtje. Nooit om je pols binden of zo, want als een van de twee struikelt dan valt de ander ook. Je gaat “gewoon” lekker hardlopen. Je loopmaatje geeft aanwijzingen in de trend van; We gaan naar links of rechts. Pas op op of afstapje. Pas op er staat een paaltje. Het is belangrijk om obstakels op tijd te signaleren. Omdat je in een groep loopt is dit soms moeilijk daar je geen zicht naar voren hebt. Het is dus belangrijk dat de voorste lopers doorgeven dat er obstakels aan komen, of fietsers, hardlopers in de tegengestelde richting. Ik kan je verklappen dat het niet alleen goed is voor mij en mijn loopmaatje. Iedereen kan een loopmaatje zijn of worden. Je moet aan elkaar wennen en je aanpassen aan elkaar. Het belangrijkste is dat je goede afspraken maakt. Een ieder begeleid op zijn of haar eigen manier. Er zijn mensen die je bij de arm vast pakken als er een gevaarlijke situatie aankomt. De ander houd je dan vast bij de schouder, het maakt mij persoonlijk niet uit. Met een goede begeleider kun je mooie dingen doen. We zijn diverse malen de Kardingeberg op gegaan. Afgedaald via de fietscross-baan. Nicole heeft al mee gedaan aan de Bikkelrun. Een run in het Kardinge gebied vol met obstakels als containers, waar je onderdoor moet kruipen. Een houten mat over het water waar je overheen moet. Natuurlijk blijft er een risico van vallen maar als het echt gevaarlijk wordt, lopen er vaak meer mensen om ons heen. En mocht het nodig zijn dan vangen vele handen je op voordat je maar in de gaten hebt dat je aan het vallen was.
Hoe kwam ik bij loopgroep gRunn.
In 2007 heb ik meegedaan aan de zomerbiathlon. Dit was een combinatie van hardlopen en luchtgeweerschieten. Het hardlopen is een goede training voor een sportschutter. Je hebt een goede conditie nodig. Na de zomerbiathlon vond ik het hardlopen zo leuk dat ik er mee door wilde gaan. Samen met een vriendin ben ik toen begonnen met hardlopen op een regelmatige basis. We hebben diverse malen mee gedaan aan de 4 Mijl van Groningen. Na een aantal jaren zijn we ieder ons eigen weg gegaan. Na een poosje kwam ik in contact met iemand van loopgroep gRunn. Hij wilde wel kijken wat de mogelijkheden waren. Tjerk en ik hebben een afspraak gemaakt om elkaar te leren kennen. Ook voor Tjerk was het een nieuw hoofdstuk bij het hardlopen. We hebben een aantal malen samen zonder de loopgroep hardgelopen voordat Tjerk er van overtuigd was dat dit veilig kon. Daarna zijn we gestart bij loopgroep gRunn. Nooit een minuutje spijt van gehad. Ik werd door de hele groep hartelijk ontvangen. Niemand heeft ooit twijfels uitgesproken over dit avontuur waar men mee geconfronteerd werd, ik was er gewoon net als de rest. De eerste maanden liep ik voornamelijk met Tjerk en werd de kat uit de boom gekeken. Tot het moment van Tjerk zijn vakantie. Ik dacht bij mezelf en nu? Kan ik drie of vier weken niet hardlopen? Tot mijn grote vreugde was dit niet het geval. Er stonden direct andere klaar om het te proberen. Dus toen Tjerk op vakantie ging kon ik gewoon doorlopen. In het begin waren er een of twee andere loopmaatjes en was het wel eens lastig, maar op dit moment zijn er veel meer loopmaatjes die mij willen en kunnen begeleiden. Ik hoef maar een oproep te plaatsen in een daarvoor opgerichte whats-app groep, of op facebook en binnen no time is er iets geregeld. Er is altijd wel iemand om mee te trainen. Nu hebben we in onze loopgroep zelfs twee lopers met een visuele beperking, Nicole en ik.

Leuke situaties.
Er doen zich ook leuke situaties voor. Je bent met een hele groep onderweg en men kijkt allemaal mee naar obstakels. Na een storm liggen er wel eens takken op de weg. Jan wilde tijdens het lopen een tak op een fraaie manier wegwerken. Helaas liep het iets anders en kwam de tak juist vlak voor mijn voeten terecht. Mijn loopmaatje kon me nog net op tijd waarschuwen en alles ging goed. Ook gebeurde het dat er een tak op de weg lag en iemand wilde deze op pakken en weg gooien. Ze stopte, abrupt, en bukte zich om de tak op te rapen.. Ik liep er vlak achter en ondanks de kreet STOP van mijn loopmaatje kon ik haar niet meer ontwijken. Het enige wat ik kon doen was haar vast pakken en zorgen dat ze niet viel. Alles ging verder goed en niemand is gevallen. We hebben er vreselijk om moeten lachen met zijn alle.

Hardlopen doe ik voor mijn plezier en ik pas mij aan naar mijn loopmaatje. Dat wil zeggen dat ik misschien niet altijd het onderste uit de kan haal maar er zijn ook loopmaatjes die met sprinten of duurlopen mij wel degelijk uitdagen. Ik doe ook mee aan diverse wedstrijden, niet om te winnen maar voor mezelf. Zien of ik sneller kan gaan, of dat het makkelijker gaat. Ik geniet van de gezelligheid en het commentaar wat je krijgt onderweg. Ik draag een veiligheidsvest met de tekst blind er op. Dit staat garant voor vele opmerkingen van medelopers en mensen langs de kant. Van opmerkingen in de trend van “super gaaf zeg” tot “Ze houd je aan het lijntje“ toe. Ik blijf er van genieten! Ik hoop dit dan ook nog jaren lang te kunnen blijven doen!
Dankzij alle vrienden en vriendinnen van loopgroep gRunn gaat dit lukken, Bedankt allemaal!

Martien H. 17.12.2017